Home   |  تماس با ما و ارسال مطالب |  پروژه‌ها  | نرم‌افزارهاي مورد نياز |

home

 

04-01-2011

 

سوره ق ، مكی 45 آيه

 

به نام خداوندِ رحم كنندهِ ( بخشنده ، گذشت كننده )  مهربان ( با شفقت ، با عاطفه )

  1. ق  ، سوگند به قرآن مجيد ( شريف ، بزرگوار ، گرامی قدر ، عالی مرتبه ، بلند پايه )

  2. بلكه تعجب كردند كه آمد به [جانب] ايشان بيم دهنده ای از ايشان ( خودشان )  ، پس گفت كافران ، اين چيزی عجيبی  [است]

  3. آيا زمانی [كه] فوت كرديم و شديم خاكی ، آن رجعت ( برگشت به حيات و زندگی مجدد ) بعيدی ( دور از واقعيت و حقيقتی  )

  4. دانسته ايم ، آنچه را كه نقص ( كسر و كم ) ميكند زمين از ايشان و در نزد ما كتابی حفظ ( حراست ) شده [است]

  5. بلكه تكذيب كردند به حق وقتی كه آمد به [جانب] ايشان ، پس ايشان در كاری  آشفته ای ( سردرگمی ) [هستند]

  6. آيا پس نظاره نكردند به سوی آسمان بالايشان [كه] چگونه بنيان كرديم آن را و زينت داديم آن را و نيست برای آن از شكافهايی

  7. و زمين ، گسترانيديم  آن را و افكنديم در آن سلسله جبال ( لنگرها ) را و رويانيديم  در آن از هر زوج لذت بخشی ( مهيجی ، هيجان برانگيزی ) را

  8. بصيرتی ( بينايی و گوش زدی ) و ذكری  برای هر عبدی ( بنده و عابدی ) برگشت كننده ای ( توبه كننده ای )

  9. و نازل كرديم  از آسمان آبی مباركی ( فرخنده ای ) را ، پس رويانيديم به [وسيله] آن باغهايی و دانه محصول ( خرمن ، منظور غلات و .... ) را

  10. و نخل  بلند اندام هايی را [كه هست]  برای آن خوشه ای انبوهی ( متراكم و تو در تويی )

  11. رزقی  برای عبد ها ( بندگان ) و زنده كرديم به [بوسيله] آن بلدی ( دياری ) مرده ای را ، آنچنان است خروج ( زنده شدن در روز قيامت )

  12. تكذيب كرد  قبل از ايشان ، قوم نوح و گروه  رسّ و ثمود

  13. و عاد و فرعون و برادران لوط

  14. و جمعيت ايكه  و قوم تبع ، تمامی تكذيب كرد  رسولان را ، پس حقيقت يافت  وعده ( وعده داده شده )

  15. آيا پس درمانده شديم به آفرينش اول ( اين دنيا كه فعلا در آن هستيم ) ، بلكه ايشان [هستند] در ابهامی از  آفرينشی  جديدی  ( دنيا و عالم بعد از قيامت )

  16. و حتما آفريده ايم انسان را و ميدانيم آنچه را كه وسوسه ميكند به او  نفسش ( خودش ) و ماييم  نزديكتر به جانبش از سياهرگ شاه رگ گردن

  17. زمانی كه تلاقی ( ملاقات ) ميكند  دو تلاقی كنندگان ( دو به هم رسندگان ) از راست و از چپ ، نشسته ای ( همدمی ، نديمی ، نگهبانی ، نشسته ای ، مراقبی ، ملازمی )

  18. تلفظ نميكند از سخنی ، مگر اينكه در نزد اوست نگهبانی ( هشيار، در كمين نشسته ای ، منتظری ، پاسبانی  ، مواظبی ، نظارت كننده ای ، مراقبی ) آماده ای ( حاضر و آماده باشی )

  19. و آمد مستی ( بی هوشی ، سستی ) مرگ به حقيقت ، آن آنچه كه بودی از آن  دوری ( گريز ) ميكردی

  20. و دميده شود ( باد شود ) در صور ، آن [است] روز وعده داده شده

  21. و آيد هر ( تمام ) نفسی ( كسی ، شخصی ) همراه او سوق دهنده ای ( راننده و هول دهنده ای ) و شاهدی

  22. همانا بوده ای در غفلتی  از اين [روز يا واقعه] ، پس برداشتيم ( گشوديم ) از تو پوشش ( پرده ، پوشاننده ، مانع ديد و فهم و دانستن ) تو را ، پس بصيرت ( ديده ) تو امروز تيزی ( ريز بيني ) [است]

  23. و گويد قرين ( هم نشين ، هم سال ، يار ، رفيق ، متصل ، پيوسته ، همدم ، قرينه ) او ، اين [است] آنچه كه در نزد من [است] آماده ای ( حاضری ، نگهداری شده ای ، ضبط شده‌اي )

  24. بيافكنيد در جهنم هر ( تمام ) كفران كننده ای  عنودی ( لجبازی ، يك دنده ای ) را

  25. منع كننده ای برای خير ( خوبی ) متجاوزی ( متعدی )  شكاكی را

  26. كسی كه قرار داد همراه خداوند ، خدايی ديگر را ، پس بيافكنيد  او را در عذاب  شديد

  27. گويد قرين ( همنشين ، هم سال ، يار ، رفيق ، متصل ، پيوسته ، همدم ، قرينه ، همزاد ) او ، سرور ما ، به طغيان  نكشيدم او را و ليكن بود در گمراهی دوری

  28. گويد [خداوند كه] خصومت نكنيد در نزد من و [درحاليكه] جلو فرستاده ام ( از قبل گفته ام )  به جانب شما به [وسيله] وعده

  29. بدل ( تبديل ) نميشود سخن در نزد من و نيستم من به ظالمی برای بندگان

  30. روزی كه ميگوييم برای جهنم  ، آيا آكنده ( لبالب و لبريز ) شدی و ميگويد [جهنم] آيا [هست] از اضافه شدنی

  31. و نزديك شود  باغ ( بهشت ) برای متقيان غير دوری ( نه چندان دور از انتظاری )

  32. اين [است] آنچه را كه وعده داده ميشديد برای هر ( تمام ) برگردنده ای ( توبه كننده ای ) حافظی ( خود را از گناه حراست كننده ای ، از دين مراقبی )

  33. كسی كه بيم داشت [از] رحمان به خفا و آمد به ( با ) قلبی بازگشت كننده ای ( توبه كننده ای )

  34. داخل شويد آن ( بهشت ) را به سلامتی ، آن [است] روز جاودانگی

  35. برای ايشان [است] آنچه را كه ميخواهند در آن ( بهشت ) و در نزد ماست افزون شده ای ( اضافه شده ای )

  36. و چه بسيار هلاك ( نابود ) كرديم قبل از ايشان از تمدنی [را كه] ايشان [بودند] شديدتر (  قوی تر ) از ايشان [در] قوايی ( حمله ای ، دلاوری ، امكاناتی ) ، پس كاوش ( حفاری ، سوراخ ، جستجو ، پويش ) كردند در بلاد ( ديارها ) ، آيا [هست] از گريزی ( راه نجات و فراری ، گريزگاهی )

  37. بدرستی در آن حتما ذكريست برای كسی كه بود برای او قلبی يا بيافكند ( فرا دهد ) شنوايی ( حس شنوايی و ادراك ) را و [در حاليكه] او شاهدی

  38. و به يقين آفريده‌ايم آسمانها و زمين [را] و آنچه كه مابين آن دو [است] در شش ايامی ( مراحلي ، دوران‌هايی ) و لمس نكرد ما را از سستی ( درماندگی ، پيری ، ضعف و خستگی )

  39. پس صبر كن برای آنچه كه ميگويند و تسبيح گوی ( خدا را به پاكی ياد كن ) به حمد ( ستايش ، ستودگی ) سرورت قبل از طلوع خورشيد ( نماز صبح ) و قبل غروب ( نماز عصر )

  40. و از شب ، پس تسبيح گوی او را  و ماقبل های سجده ها  ( نماز مغرب و عشا و شب

  41. و گوش فرا ده روزی را [كه] ندا  ميدهد منادی  از مكانی ( محلی ) نزديكی

  42. روزی [كه] ميشنوند فرياد ( بانگ ) را به حقيقت ، آن [است] روز خروج ( زنده شدن )

  43. ما ، ماييم [كه] زنده ميكنيم و می ميرانيم و به سوی ما اختتاميه ( پايان راه ، سرنوشت ، مقصد ، بازگشتگاه ، پايان كار ) [است]

  44. روزی [كه] شقه شقه ميشود ( تكه تكه و شكافته ميشود ) زمين از ايشان به سرعتی  ، آن جمع آوری برای ما آسانی [است]

  45. ماييم داناتر به آنچه كه ميگويند و نيستی تو برای ايشان به مجبور كننده ای ، پس ذكر كن به [وسيله]  قرآن كسی را كه ميترسد [از] وعده من